مقدمه . حشره کش توکسافن بدلیل پایداری زیاد در محیط و تجمع زیستی در زنجیره غذایی یکی از آلاینده های مهم بیوسفر است و می تواند تهدیدی جدی برای زندگی بسیاری از موجودات زنده از جمله انسان باشد. توکسافن تنها در شرایط محیطی معینی در اثر میکروارگانیسم های خاک به کندی تجزیه می گردد. با اطلاع از نوع فعالیت میکروبی و عوامل موثر بر آن می توان زمینه تجزیه سریع آن را در خاک فراهم نمود. روشها . این مطالعه بمنظور بررسی درجه پایداری توکسافن در خاک و عوامل موثر بر آن در دو بخش یکی خاک مرطوب و دیگری خاک خشک که هر کدام شامل 5 نمونه با اختلاف در مقدار مواد آلی و توکسافن اضافه شده برای مدت یک سال انجام شد. در فواصل معینی باقیمانده های توکسافن از نمونه های خاک استخراج و از نظر کمی و کیفی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج. از نظر کمی 100 درصد توکسافن موجود در کلیه نمونه ها یکسال بعد از شروع آزمایش بازیافت شد و از نظر کیفی نیز هیچگونه تغییری در کروماتوگرام های توکسافن در طول یکسال مشاهده نگردید. بحث. در طول یکسال ، تغییر کمی و کیفی در باقیمانده های توکسافن در هیچ یک از نمونه ها اعم از مرطوب و خشک مشاهده نشد. این موضوع نمایانگر پایداری بسیار زیاد توکسافن در شرایط هوازی در خاک است.

حشره کش های شیمیایی دارای اثرات سمی چون اثرات مخرب بر سیستم تولیدمثلی و اختلال در عملکرد غدد درون ریز هستند. در پژوهش تجربی حاضر، اثر حشره کش شیمیایی موونتو در مقایسه با حشره کش زیستی کیتوزان بر سیستم تولیدمثلی ماده در شرایط in vivo بررسی شده است. در این پژوهش، 56 سر موش به صورت تصادفی به 7 گروه شامل کنترل، تیمار با موونتو وکیتوزان تقسیم شدند. پس از تیمار به مدت 21 روز، موش ها کشته شده، تخمدان ها و خون جدا، بافت تثبیت و با روش E&H رنگ آمیزی شدند. سپس قطر، تعداد فولیکول های اولیه، ثانویه و آنترال و سطح هورمون های FSH، LH و استرادیول اندازه گیری شد. نتایج نشان داد تیمار با کیتوزان بر تعداد و قطر فولیکول های اولیه، ثانویه و آنترال در گروه های 2.5 mg/kg و 5 کیتوزان اثر معنی دار ندارد، اما کاهش معنی دار در گروه 10 mg/kg کیتوزان و کلیه گروه های تیمار با موونتو ایجاد می کند. همچنین سطح هورمون های استرادیول، FSH و LH تحت تیمار با موونتو و تیمار با غلظت 10 کیتوزان نسبت به گروه کنترل کاهش معنی دار یافته است. یافته ها نشان می دهد موونتو موجب تغییر سطح هورمون های جنسی و ایجاد تغییر در ساختار فولیکول های تخمدانی و القاء آسیب به سیستم تولیدمثلی ماده شده، در حالی که کیتوزان به دلیل اعمال حداقل آسیب به ساختار تولیدمثلی ماده می تواند به مثابه حشره کش زیستی مورد استفاده باشد.

پیش زمینه و هدف: دیمتوات به عنوان ترکیب آلی فسفردار در مبارزه با آفات کشاورزی استفاده می شود که برای اعصاب انسان سمی است. پسودوموناس های حاوی پلاسمیدهای تجزیه کننده ترکیبات فسفردار، راهی مناسب برای پاکسازی محیط زیست معرفی شده اند.مواد و روش کار: پسودوموناس پیوتیدا از خاک آلوده به این سموم تفکیک و در محلول معدنی غنی شده با دیمتوات، شناسایی و به طور مطلوبی کشت شد. مصرف دیمتوات بر اساس مهار (سمیت) استیل کولین استراز بدست آمد. پلاسمیدهای تجزیه کننده آنزیم های هیدرولیتیک به وسیله آکریدین اورنج حذف شدند و از باکتری مقاوم به حساس منتقل شدند.یافته ها: دیمتوات با غلظت 0.8 گرم در لیتر در محلول معدنی به وسیله باکتری به خوبی مصرف شد. رشد باکتری در محیط حاوی دیمتوات دوبرابر بیشتر از فسفات معدنی بود. میزان پروتیین تام تولیدی تا 357 میلی گرم بر لیتر افزایش یافت. فعالیت آنزیم استیل کولین استراز توسط دیمتوات در غلظت های 0.2 تا 2 گرم در لیتر به طور خطی کاهش می یافت اما چنانچه پسودوموناس پوتیدا در محلولی دارای دیمتوات با غلظت دو گرم در لیتر به مدت 96-48 ساعت کشت می شد اثر مهارکنندگی باقیمانده دیمتوات در آن محلول به ترتیب 63 تا 97 درصد کاهش می یافت. این باکتری مقاوم در برابر دیمتوات در اثر آکریدین اورنج، پلاسمیدهای مقاومت را از دست می داد. پلاسمیدهای مقاومت به باکتری های حساس، انتقال یافتند.بحث و نتیجه گیری: پلاسمیدهای مذکور که آنزیم های تجزیه کننده سموم فسفردار را بیان می کنند، ابزار موثری برای پاکسازی ترکیبات آلی فسفردار (سموم ضداعصاب) محسوب می شوند و با فن آوری های نوین امکان کاربرد در جلوگیری از مضرات ناخواسته ترکیبات آلی فسفردار را دارند.

میزان باقیمانده حشره کش ایمیداکلوپرید در برگ و میوه خیار مورد بررسی قرار گرفت. سمپاشی بوته های خیار با محلول ایمیداکلوپرید به نسبت 84.0, 52.5 و 168.0 گرم در هکتار انجام شد. باقیمانده ایمیداکلوپرید پاشیده شده، در میوه و در مواردی در برگ خیار تا سه الی چهار هفته قابل اندازه ‎گیری بود. در میوه خیار که به فاصله دو ساعت بعد از سمپاشی به نسبت 84 گرم در هکتار، نمونه برداری شده بود، به طور متوسط 2.82 میلی‎ گرم در کیلوگرم باقیمانده یافت گردید. در فواصل 10, 3, 1 و 14 روز بعد از سمپاشی، میزان باقیمانده به ترتیب 0.19, 0.56, 1.2 و 0.03 میلی ‎گرم در هر کیلوگرم خیار بود. در برگ هایی که دو ساعت بعد از سمپاشی برداشته شده بود، به طور متوسط 7.46 میلی ‎گرم ایمیداکلوپرید در هر کیلوگرم برگ خیار یافت گردید، که به 0.082 میلی گرم ایمیداکلوپرید در هر کیلوگرم برگ، در روز چهاردهم رسید. در خیاری که بوته های آن به نسبت 168 گرم در هکتار، سمپاشی شده بود، یک روز بعد از سمپاشی، باقیمانده 2.27 میلی گرم در کیلو گرم بود که به 0.93 و 0.57 در روزهای سوم و پنجم کاهش یافت و در روز دهم به 0.17 میلی گرم در کیلو گرم رسید. در برگ های این تیمار، دو ساعت بعد از سمپاشی باقیمانده ، 16.8 میلی گرم در کیلو گرم بود. نمونه های برگی که در روزهای یکم، سوم و پنجم بعد از سمپاشی برداشته شده بود به ترتیب حاوی 5.73, 11.20 و 3.67 میلی گرم ایمیداکلوپرید در کیلوگرم بود. روند کاهش همچنان ادامه یافت و به حدود یک میلی گرم در کیلو گرم در روز هفتم رسید. در صورت مصرف ایمیداکلوپرید به نسبت 52.5 گرم در هکتار، باقیمانده حشره کش در روزهای اول، سوم، پنجم، هفتم و دهم به ترتیب 0.038, 0.050, 0.049, 0.067 و 0.006 میلی گرم در هر کیلوگرم خیار بود. نتایج به دست آمده نشان داد که مصرف دز بالاتر و نیز دو بار سمپاشی با ایمیداکلوپرید منجر به تجمع باقیمانده در میوه خیار نمی شود.

آثار زیانبار باقیمانده سموم شیمیایی بر انسان و محیط زیست ضرورت بازگشت دوباره به طبیعت و استفاده از توانمندی کنترل طبیعی آن در مبارزه با حشرات مضر اعم از ناقلان بیماریهای انسانی و آفات دیگر را ایجاب کرده است. در این میان استفاده از پاتوژنهای قارچی حشرات از اهمیت خاصی برخوردار است.مواد و روشها - در مطالعه حاضر بیماریزایی هشت ایزوله قارچ حشره کش Beauveria bassiana بر روی لارو حشره موم خوار کندوی زنبور عسل Galleria mellonella به عنوان حشره آزمون با استفاده از سه روش آلودگی مورد بررسی قرار گرفته است.نتایج- بیماریزایی ایزوله ها در مقیاس اختلاف در LC50, LT50 و LD50 مورد ارزیابی قرار گرفته است. مقایسه پتانسیل نسبی در دو شاخص LT50 و LD50 الگوهای متفاوتی از بیماریزایی ایزوله ها بدست داده است. لذا الگوهای بیماریزایی ایزوله ها در سنجشهای زیستی مختلف، در ارتباط با پارامترهای بیولوژیکی نفوذپذیری مورد بحث واقع شده است. توازی بین خطوط رگرسیون پروبیت و تساوی بین لگاریتم واریانس تحمل ایزوله ها مخصوصا در تراکم اسپوری بالا، نشان دهنده وجود نوعی راهکار یکسان در حمله به میزبان می باشد. از سوی دیگر مقایسه پتانسیل نسبی ایزوله ها با یکدیگر میسر گردید. مقایسه پتانسیل نسبی اختلاف زیادی در حدود 29 برابر میان ایزوله قوی ( LD50=42اسپور/لارو) و ایزوله ضعیف نشان داده است. این در حالی است که کمترین و بالاترین مقدار شاخص LT50 برای ایزوله قوی و ضعیف به ترتیب 3.3 و 11.2 روز بوده است. در این آزمایشها طیف مقادیر پایین و بالای LC50 به دست آمده از 105×2.4 تا 107×4.5 اسپور / میلی لیتر در نوسان بود. نتایج این مطالعه نه تنها نشان دهنده دخالت ویژگیهای متعدد قارچی در امر بیماریزایی در حشره آزمون است بلکه می تواند گام دیگری در تطبیق شاخصهای توکسیکولوژیک در مطالعات عوامل میکروبی محسوب شود.